Dev kara tembel hayvanını kim öldürdü? Ya da mamut ve kılıç dişli kedi? İnsanlar mıydı yoksa son buzul çağının sonu gibi doğal bir olay mıydı? Soru sonsuza kadar tartışılıyor. Ama cevap, en azından Karayipler’de, şimdi kesin görünüyor: insanlardı.
İnsanların ve doğal iklim değişikliklerinin yaban hayatı üzerindeki etkilerini ayırt etmek zordur. Sorun şu ki, iklim değişiklikleri insanların nerede ve nasıl yaşadığını etkiliyor.
Kuzey Amerika’nın çoğunda, insanlar son buzul çağının sonlarına doğru geldi ve kısa sürede büyük memelilerden oluşan bir hayvan grubu ortadan kayboldu. Kayıplar arasında korkunç kurtlar, kısa yüzlü ayılar, Amerikan aslanı ve kara tembel hayvanları vardı. Suçu atfetmek neredeyse imkansızdır.
Ancak Karayip adalarının farklı olduğunu söylüyor Maryland, Baltimore’daki Johns Hopkins Üniversitesi’nden Siobhán Cooke. Buz devri 12.000 yıl önce sona erdi, ancak arkeolojik kanıtlar, insanların adaların çoğuna yalnızca 5000 yıl önce ulaştığını gösteriyor.
Cooke ve meslektaşları, neslinin tükenmesi ve insan işgalinin kronolojisinin ayrıntılı bir analizini yaptı. Verileri, dev kara tembel hayvanlarının yanı sıra bölgenin esrarengiz maymunlarını, dev kemirgenleri ve daha fazlasını kesen insanların geldiğini gösteriyor.
Los Angeles Doğa Tarihi Müzesi’nden eş yazar Alexis Mychajliw , “İnsanların gelişi ve iklim değişiklikleri birçok kıtada benzer zamanlarda meydana geliyor” diyor . “Ancak, dünyadaki adalar genellikle daha sonra kolonileştirildi.” Araştırma, geldiklerinde insanların yaygın ekolojik etkilerini gösteriyor. Karayipler’de büyük memelilerin neredeyse tamamı, insanlar gelip avlanmaya ve tarıma başladıktan sonra ortadan kayboldu.
Fosil kayıtlarındaki 130 Karayip memelisinden sadece 73’ü bugün hayatta kalmaktadır. Ancak büyük memelilerin katledilmesi, bu adalardaki vahşi yaşam için tek felaket değildi. Sadece 500 yıl önce, Avrupalılar ortaya çıktığında ikinci bir kitlesel yok oluş oldu.
Bu sefer, yenen küçük memelilerdi. Cooke, endemik kemirgenlerin, fareye benzeyen böcekçillerin ve birçok yarasa türünün hiç şansı olmadığını söylüyor. Yeni gelenler, kediler, sıçanlar, köpekler, inekler ve firavun fareleri gibi açgözlü Eski Dünya memelilerinin yüklerini kaybetmesine izin veriyor.
New York’taki Amerikan Doğa Tarihi Müzesi’nden tembel hayvan uzmanı Ross MacPhee, “Tarih öncesi yok oluşların söz konusu olduğu yerlerde nadiren tüten bir silah vardır, ancak yazarlar Batı Hindistan’daki kayıpların çoğunun insanların gelişiyle ilişkilendirilebileceğini gösteriyor.”
