Bebeklerle konuşurken insanlar konuşmalarını yavaşlatır, perdelerini yükseltir ve seslerinin “rengini” değiştirir. İnsanların bildiği şekliyle bu “bebek konuşması” bebeğin dikkatini artırır ve dil öğrenimini kolaylaştırır. Hayvanlar arasında anneler genellikle yavrulara yönelik seslendirme yaparlar, ancak bu aynı zamanda ses değişikliklerini de ifade eder mi? Smithsonian Tropikal Araştırma Enstitüsü (STRI) araştırmacılarını içeren bir bilim insanı ekibi, yarasalarda bebeklere yönelik iletişimin ses değişikliklerine yol açıp açmadığını araştırdı.
Bölgesel savunma ve kur yapma için karmaşık şarkıların detaylandırılmasında kullanılan büyük bir vokal repertuarına sahip ortak bir Orta ve Güney Amerika türü olan büyük keseli yarasa Saccopteryx bilineata‘ya odaklandılar . Çiftleşmede dişilerin seçimi bu türde çok belirgindir, bu da muhtemelen erkeklerde kur yapma seslerinin karmaşıklığına yol açmıştır.
S. bilineata yavruları yaşamlarının ilk üç ayında “konuşmalarını” denemeye başladığında dişi ve erkek yetişkin yarasalar onlara farklı şekilde tepki verir. Araştırma ekibi, vokal etkileşimlerinin ses kayıtları aracılığıyla, anne yarasaların yavrularla “gevezelik” sırasında etkileşime girdiğini keşfetti, bu da ses pratiği sırasında yavrulara olumlu geribildirim olarak yorumlanabilir.
İnsan bebek konuşmasına çok benzer şekilde, yetişkin dişilerin yavruların yönlendirdiği seslendirmeler, diğer yetişkin yarasalara yönelik çağrılardan farklı bir “renk” ve perde sundu. Erkek yarasalar da yavrularla iletişim halindeydiler, ancak bu şekilde sosyal gruplarının “ses imzasını” iletiyorlardı.
STRI araştırma görevlisi ve makalenin ortak yazarı Mirjam Knörnschild, “Yavru izolasyon çağrıları, aynı sosyal gruptaki erkeklerin seslerine diğer erkeklerinkinden daha fazla benziyor” dedi. “Bu sonuçlar, yetişkin erkek seslendirmelerinin yavru çağrılarında grup imzalarının gelişimi için rehberlik edebileceğini gösteriyor.”
Bilim insanlarının yarasalar arasındaki “bebek konuşmasına” benzeyen bir fenomeni ilk kez tanımlamaları bu, yarasalarda ebeveyn–yavru iletişiminin daha önce düşünülenden daha karmaşık olduğunu ve daha fazla araştırma için yeni yollar açtığını gösteriyor.
Bu sonuçlar, sosyal geri bildirimin sadece insanlarda değil, aynı zamanda Saccopteryx bilineata gibi diğer ses öğrenme türlerinde de önemli olduğunu gösteriyor. Yarasaların, ses öğrenme yeteneği gibi, dilin temel ortak özelliklerini araştırmak için çok umut verici bir takson olduğuna ve bu çalışmanın biyolinguistik alanında daha fazla çalışmaya ilham vereceğine inanılıyor.
